در انبوه خاك هاي باغچه به دنبال خودي ميگردم

 كه تو را گم كردست

دير زمانيست كه شعر هاي كوتاهم را

براي پرواز هيچ طوطي خط نزدم

واز سماجت گل وگلدان شمعداني

ودل ودلداريش هيچ نميدانم

از ياد برده ام كه من

مني كه در انعكاس برف ها بود

زير خاك ها به دنبال تو

خود را گم كرد

و انتقام نبودت را از هيچ سايه اي نگرفت

و نفرينش در دامان خاك خفت

وقتي كه شب خواب بود

و در افق دستانم از حس لرزش خورشيد ميكشيد

كه تا تبسم ستاره ....

افسوس.

به نارفيقي دشت با باد

به روحي كه در من حلول كردست

واز بستگان ديوار

پرنده در قفس ماند

و من در تنگنای اتاق روبروی گرمای مصنوعی زمین

گرم نشسته ام

با خود کاری که درد را خوب توصیف نمی کند

و با صدای تیک تاک ساعتی

که شن نمی ریزد و هل برش نمیدارد

و تن اسارت باران را باور ندارد

توهم نیست بی خبر از  خیال سرد ی این بلوران یخ زده شعر سرودن

برای همهمه پرچین های بی گل فکری بکن

من کیستم؟

ایا اشعار من

نماد کدامین روح است که در خیال خود

دست مرا میگیرد

وقتی که در برابر گرما مینویسم

سکوت کن...