(۱)

حافظه ام را که از دست دادم

بین تو و مردمان

فرقی نبود ......ندیدم!

هر کجا رفتم .........از هر طرف

زندانی شدم

از بسکه تصویر تو زجرم میداد

حافظه ام  تو را از من ربود

و مرا از تو پس گرفت

(۲)

از هرز رفتن های تو

پوسیده دندانم

طاسی نشانه بد یمنی ست

و زلف های من

مثل سقوط  ازاد برگها در پاییز

هرز میروند

فردا که مردم

پشت سرم پنجره ها سکوت میکنند

فردا که مردم

ایینه از ترس تنهایی میشکند

و شعر هایم... تن ها

شعر تنهایی می سرایند

********

زیاد که میشنوم

دهانم از سرب داغ میسوزد

زبان در تنگنای هنجره قفل میکند

و حتی تو

در خاطرم میمیری